|
||
| Random gepubliceerd | Prijs: 0,00 | |
|
| ||
 nederlands english español | ||
|
Krantenknipsels Div. curiositeiten Downloads |
bron: Revista del Domingo. El Mercurio. 24 Januari 1999 
Door: Paula Andrade In een klein en vies appartement in Utrecht, Nederland, voelt Natalia Rogalski zich tenslotte thuis. Dit is niet de meest verbonden stad, waar ze haar jeugd heeft doorgebracht, ook niet in het vlaamse gedeelte van Belgie, waar haar moeder vandaan komt en ook ligt haar hart niet in Polen waar haar vader is geboren. Ook niet Amsterdam en Den Haag, steden waar ze talen en economie studeerde en het Poolse Lublin en Koszecin, dat voor haar de wereld opende voor dans en zang. Utrecht is een praktische stad: in 2,5 uur gaat deze 25 jarige meid naar elk punt van de Nederlandse grens. Bovendien is daar ook het Flairck hoofdkwartier- de groep waarvoor ze zangeres is. Daarom koos Natalia voor deze stad om er te gaan wonen. Tot dan toe was ze een cityhopper, door een verloren indentiteit tussen de Pools-Belgische voorouderschap en de Nederlandse ervaringen. Nu wandelt ze met haar 1,15 meter lang haar over de wereld. Als zangeres heeft ze met Flairck elk jaar ongeveer 120 concerten, hoofdzakelijk in Nederland, maar ook in de rest van de wereld zoals Duitsland, Belgie, Noord-Afrika en andere landen zoals Chili waar ze haar vriend, een natuurkundig onderwijzer Erich Seydewitz leerde kennen. De liefde duurt tot Februari 1999, totdat Natalia terug naar huis gaat. Zijn er veel verschillen tussen de Polen en de Chilenen ? In sommige opzichten ben ik rustiger dan hem, maar ik werk meer ambitieus: Ik kan tot 's-ochtends vroeg 04.00 uur werken zonder maaltijd, zodat alles op tijd af komt. Bovendien kan ik erg melancholiek en depressief zijn, dat eigenlijk typerend is voor het Poolse volk. Erich is meer relaxed en gelukkiger. Beiden, naakt en in wit geschilderd, worden de cover van de 2e editie van het Cuerpos Pintados, het Roberto Edwards plastic project, waarvoor Natalia haar bezoek doorbrengt in Santiago. Ze is niet alleen een van de duizend modellen dat aan het einde van het jaar getoond zal worden. Ze zingt ook nog. Edwards houdt van de gulle glimlach en haar harde stem. Hij schiet zijn F5 Nikon keer op keer terwijl hij aanwijzigen geeft zoals "schouders omlaag", "draai naar rechts", "doe je ogen open", en "draai jezelf om". Die maandag begint Natalia haar fotosessie om 15.30 uur (chileense tijd), met het haar naar achteren gebonden. Om 17.00 uur laat ze het haar altijd bewegend langzaam los. Nu ligt ze op een glazen bed waarin druppels water het doen voorkomen dat ze zwemt in plaats van poseert en zo loskomt van het witte schilderij. De flitsen komen van onder het glazen bed.
"Ze moet iets eten. Ze heeft de hele dag nog niets gegeten" verklaart Erich. "Maar het was zinvol." Na het verslinden van een berg sla met wortelen steekt ze een cigaret op. "Iedere keer dat ik in Chili ben, kom ik 11 kilo aan vanwege de avocado met mayonaise met boter" verontschuldigt ze zich. Moe van al die foto's ? Nee, Ik raak uitgeput als mijn adrenaline niveau te laag wordt. Hou je van modellenwerk ? Ja, toen mijn broer en ik nog kind waren, nam mijn vader altijd foto's van ons, zodat ik daaraan wel gewend ben. Ik was altijd een model, alleen voor privedoeleinden. Maar op hetzelfde moment denk ik dat ik niet zo fotogeniek ben. Denk je daar nog steeds zo over ? Je hebt jezelf wel eens opgegeven voor de Miss Polen verkiezing. Ik ben nu van gedachten veranderd. De Miss Polen verkiezingen werden gehouden toen ik 20 jaar was. Op een dag wilde ik naar de bergen gaan met een vriendin, maar er lag te veel sneeuw op de wegen, waardoor ze afgesloten waren. Ik luisterde naar de radio en ze kondigden de voorselectie voor de Lublin vertegenwoordigster in de Miss Polen verkiezing aan, de volgende dag. Toen ik niet naar de bergen kom, kocht ik een jurk en schoenen en ging naar de verkiezingen. 
Hoe ging het ermee?Er waren alleen twee andere meisjes in de verkiezing, waardoor ik de halve finales bereikte. Maar ze gooiden me uit de verkiezingen want mijn paspoort was Nederlands in plaats van Pools. Dat was mijn avontuur als Miss Polen. Nadat ik was ge-interviewed door een krant lieten ze me bij Ford-Models komen in Oost Europa. Ze vertelden me dat ik 11 kilo moest afvallen om als model te mogen komen werken. Dat probeerde ik een jaar aan een stuk, zonder resultaat: Ik hou om naar feesten te gaan, dus dat mislukte. Ik zei "Om een model te zijn is niets voor mij". Maar je bent nu bij Cuerpos Pintados, hoe verliep het verder? Marisol Palma, eens aanwezig bij een Flairck concert in '95, begon de muzikanten aardig te vinden en werd een vriend van Erik Visser, de leider van de groep. Later begon ze voor Cuerpos Pintados te werken en op een dag zei Roberto Edwards dat hij op zoek was naar muzikanten voor "Cuerpos Pintados II". Marisol vertelde Roberto over de groep en hij accepteerde het idee. Dit was eind '96. Nadien reisde ik met hem naar Alcántara, Brazilie, voor een modesessie. Hoe vond je dat ? Heel mooi. Dat was mijn eerste keer dat ik in Zuid-Amerika was en later kwamen we terug met Flairck voor een concerttour in Santiago, Viña del Mar, el Festival de Olmué en andere plaatsen. Wat was je eerste impressie over Chili ? Allereerst, het was januari en het was ongeveer 20 of 30 graden (68 of 86F), terwijl het in Nederland ongeveer 10 graden onder nul (14F) was. Echter het belangrijkste was te begrijpen dat als de Chilenen je inplannen voor een uur het gemakkelijk 1 of 2 uur later kan zijn. In Nederland is dat anders. Alles is er zorgvuldig gepland. Had je daar dan problemen mee ? 
Veel !De dag voor het concert belden ze ons op voor een auditie-test om 14.00 uur. Wij kwamen precies om 14.00 uur aan en moesten wachten onder de zon met de cello, de accordeon en de overige instrumenten. Sinds de accordeon met was werkt, begon dat binnen in het instrument te smelten en de rest van de instrumenten waren ontstemd. Ik herinner me dat de xylofoon niet werkte en niemand wist waarom. In Nederland is het nooit zo heet en deze problemen zijn dan ook onbekend. Bovendien was niets geregeld in de Central Court (Estadio Nacional). Het publiek riep steeds "Twintig minuten meer, alleen twintig minuten meer". We moesten tot 14.00 uur van de volgende dag wachten om te weten te komen dat de auditietest onmogelijk was sinds de hoofdmengtafel niet beschikbaar was. Kunt u zich zo'n puinhoop voorstellen ? Het concert was voor diezelfde dag ! Voor ons is dat nauwelijks te begrijpen want als de Nederlanders een probleem hebben zeggen ze dat rechtuit. De Chilenen (en de Polen) echter kunnen dat niet schelen. Ben je punctueel ? Nee, dat ben ik niet want ik ben Poolse, ha, ha, ha en omdat ik duizend dingen per dag wil doen. Wat betekent het nog meer om Poolse te zijn ? Ik denk dat ik meer melancholiek ben dan de Nederlanders en mischien ook emotioneler. Ik bedoel niet dat ik meer emoties heb maar dat ik expressiever ben. Maar je bent geboren in Nederland Jawel, mijn broer en ik zijn geboren in een plaats Heerlen genaamd, maar mijn familie komt van Kujawy in centraal Polen, dus we leven onder de invloeden van Polen, Belgie en Nederland. Waarom verliet je vader Polen ? Omdat hij mijn moeder tegenkwam en met haar wilde trouwen. Mijn moeder heeft Poolse voorouders, maar zij is geboren in Gent, in het vlaamse gedeelte van Belgie. Beiden gingen in Nederland wonen, 30 minuten van de Belgische grens, waar ik werd geboren. Reis je regelmatig naar Polen ? Toen ik 14 jaar was reisde ik daar voor het eerst alleen naar toe. Vanaf dat moment, reisde ik er elk jaar naartoe voor ongeveer 1 of 2 maanden. Wat doe je daar ? Tijdens de communistische tijden was het erg belangrijk de folklore en de taal levend te houden, dus waren er erg veel taal-, zang- en folklore-cursussen. Ik studeerde en behaalde een diploma als folklore-choreograaf in Lublin. De klassen waren erg leuk met feesten en weinig slapen. Feesten in communistisch Polen ? Veel ! In de winkels was veel zout en wodka of azijn en wodka alleen. Op de zwarte markt was de rest verkrijgbaar tegen hoge prijzen. Er was haast geen geld op de banken. De bedrijven betaalde het personeel in wodka-biljetten. Als je dus geen geld of voedsel had, kon je wel meer dan 50 wodka-biljetten hebben. Wat at je destijds ? Ik praat niet over het sterk communistisch regime gedurende de 50- en de 60-er jaren. Ik was er tijdens '86 en '87, twee jaar voor de grote revolutie. Alles was goedkoop voor ons, maar voor hun waren de financiele tijden erg moeilijk. Destijds kon mij dat alles niets schelen want ik was 15 jaar oud en wilde het meest mogelijke kopen met het weinige geld dat ik had. Kopen ? Wat ? Wodka, yeah, yeah. Toen ik in Lublin was, waren er veel feesten, maar drinken onder de 18 was niet toegestaan. We dronken via een andere fles, door een andere fles te plaatsen over de wodkafles dus als iemand ernaar vroeg, zag hij een andere. Hoe waren deze feesten ? Veel dansen en muziek vanuit de westerse wereld, meestal in het Engels. De meeste van ons spraken Duits, Frans, Engels en Belgisch, maar geen Pools. Maar je leerde Pools, toch? Natuurlijk. Ik studeerde Slavische talen op Universiteit van Amsterdam in 1992, toen de Europeese Unie vier scholieren aanbood in het buitenland te gaan studeren. Ik wilde erg graag, want ik leerde Pools toen ik kind was, maar toen ik 4 jaar was, besloot mijn vader dat ik alleen Nederlands moest spreken, zodat hij het kon leren. Er waren niet zo veel liefhebbers en toe ze wilden weten wie geinteresseerd was zei ik onmiddelijk "Ik". Toen ging ik opnieuw terug naar Lublin. Hoe deed je dat ? Het was erg leuk. We waren altijd met mensen in de leftijdscategorie tussen de 25 en 30 jaar. Toendertijd maakte ik een auditie en werd gekozen als zageres van Poolse folklore. Ik ging terug naar Nederland om mijn moeder te vertellen dat ik binnen 2 weken naar Polen zou reizen om daar een jaar te gaan wonen. Is dat wat je altijd hebt gewild ? Niet altijd. Toen ik kind was, wilde ik niet naar Polen; ik heb zelfs overwogen mijn naam te veranderen. Ik voel mezelf aan de buitenkant anders dan de Nederlanders. Ik denk dat dat mijn Poolse karakter kan zijn, de melancholiek, ik kan het nauwelijks uitleggen. In plaats dat iedereen dacht dat ik tot de groep behoorde, dat ik een van hen was, spontaan en open, maar mijn diepe gevoelens waren anders. Misschien zat je niet lekker in je vel bij die Nederlanders. Ze zijn te liberaal voor je ? 
Dat denk ik niet.Toen ik een kind was, wist ik niet wat het wel en wat het niet was om liberaal te zijn. Eens volwassen, heb ik altijd artiesten of niet conventionele mensen als vrienden. Dus heb ik geen problemen met het soort liberalisme dat in Nederland is. Bovendien zijn de Polen soms meer openlijk en hebben zij meer zin in feesten dan de Nederlanders. Zijn er sex shops in Polen ? Die zijn er, net als in elke Europeese stad. Maar in Nederland ga ik niet naar de sexshops evenals de koffieshops. Ik hou niet van van deze plaatsen, ik denk dat ze van een slechte smaak getuigen, oppelvlakkig, saai en te veel voor de hand liggend. Nooit aan gedacht om in het showwereldje van Amsterdam te gaan ? Nee. Het feit dat ik uit Nederland kom wil nog niet zeggen dat ik een deel van de bestaande cliches moet zijn over dit land. Dus je denkt dat alle Nederlandse dansers dansen in het showwereldje ? Bovendien, voor mij is dansen nooit op topniveau geweest. Soms dans ik op het toneel als we spelen met Flairck of wanneer ik nieuwe dansen leer zoals de Flamengo. Altijd op amateur niveau. Is het waar dat de Nederlanders zuinig zijn ? Als ze geld hebben en ze zijn eerlijk, dan betalen ze zonder problemen. Maar voor de rest vergelijken ze de prijzen en calculeren zelfs de benzine en tijd die ze nodig hebben. Jij ook? Nee! Ik heb wat nodig om te leven maar voor de rest - als ik het heb - gebruik ik het om te reizen, investeer ik het in mijn carierre, koop kado's of, heel simpel, om uit te gaan. Geeft het je problemen in Nederland ? Helemaal niet. De Nederlanders zijn zo pragmatisch, dat als je van gedachten verandert ze "dat is jouw zaak" zeggen. Ik denk dat dat goed is. Maar je studeerde economie. Ik studeerde internationaal zakenrecht in Den Haag: geld, geld geld, en als er iets is waar ik niets om geef, dan is geld. Alles wat ik wil is zingen. Op een dag las ik een advertentie van Flairck dat zij naar de betere zangers en muzikanten zochten. Ik bewaarde het krantenknipsel in mijn tas. Nadien liet ik het papier aan een vriend zien die zijn studie op het conservatorium aan het afronden was. Hij vrolijkte me op en zei dat ik aan de auditie mee moest doen om tenminste de groep te ontmoeten. Op de auditie waren ongeveer 130 mensen, 90 van hun waren zangeressen. Ik heb nooit gedacht dat ik dat wel even zou doen. Ik passeerde de volgende ronde met 4 andere mensen. Dat was het moment dat ik het pas serieus begon te nemen. Het zou een geheel nieuwe ervaring, een nieuw avontuur, een andere kans om te verhuizen zijn, want als ik niet reis ben ik altijd aan het verhuizen. Verhuizen ? Ja en ik vindt het leuk. Nu bedenk ik me dat ik altijd op de loop ben, dat mijn leven zo vol van allerlei dingen is dat ik niet genoeg tijd heb om erover na te denken. Ik weet dat je me nu gaat vragen wie ik nu werkelijk ben; iemand die zoveel rollen speelt als de zangeres van Flairck, Erich's vriendin en model voor Cuerpos Pintados, ik weet het niet. Ik weet alleen dat ik me thuis voel in Utrecht en zoals je weet de echte Natalia, leeft in een vuile kamer en dat je moet weten dat mijn financiele administratie een ramp is. Natalia is altijd onderweg. Dat is de echte Natalia waarnaar ik kijk. |
Natalia Rogalski is de zangeres van Flairck, een Cuerpos Pintados model, en een amateur danseres.